وَابْتَلُوا الْيَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَ فَإِنْ آَنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَنْ يَكْبَرُوا وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيبًا ( 6 ) ويتيمان را بيازماييد تا وقتي به [ سنّ ] زناشويى برسند پس اگر در ايشان رشد [ فكرى ] يافتيد ، اموالشان را به آنان رد كنيد ، وآن را [ از بيم آنكه مبادا ] بزرگ شوند ، به اسراف وشتاب مخوريد . وآن كس كه توانگر است بايد [ از گرفتنِ اجرت سرپرستى ] خوددارى ورزد وهر كس تهيدست است بايد مطابق عرف [ از آن ] بخورد پس هر گاه اموالشان را به آنان ردّ كرديد بر ايشان گواه بگيريد ، خداوند حسابرسى را كافى است . ( 6 )